En vandaag was de laatste dag.
We reisden van Valkenburg naar Maastricht en begonnen bij het station aan de route. We liepen prachtig door de stad naar de brug over de Maas. Daar maakten we evenals 21 jaar geleden een foto.
Daarna nog een prachtig stukje Maastricht, zie hieronder.
En de St. Pietersberg kwam in zicht.
Bovenop de St. Pietersberg liepen we een prachtige route in de natuur.
--
Hierboven wat foto's van de voormalige ENCI, cement industrie. In 2005 is deze productie gestopt en de afgraving wordt nu een natuurgebied. Vanaf de Pieterpad route heb je prachtig uitzicht over dat terrein.
Dit is nieuw in de route, naar mijn idee.
Opeens waren we bij een uitzichtpunt over het ENCI terrein en dat is tevens het eindpunt van het Pieterpad.
En in een hoekje ontdekte ik de memorysteen van het Pieterpad, verplaatst naar deze plek. Iedereen liep er aan voorbij. Zie de steen hieronder, vroeger en nu.
Het ijzeren frame waar je een foto kunt maken, is nu het hoogtepunt en eindpunt voor de wandelaars en fietsers.
Nou, dat doen we dan ook maar.
Hieronder een foto uit mijn album van de bedenkers en uitvoerders van het prachtige Pieterpad: Toos Goorhuis en Bertje Jens! Alle hulde voor deze dames.
Ik zou ze een mooiere plek hebben gegeven op de St. Pietersberg.
Vandaag liep ik "in het zilver" de St. Pietersberg op.
21 jaar geleden was ik vlak na onze wandeltocht jarig en kreeg ik op mijn verjaardag, 24 december, een prachtige zilveren armband van mijn vriendinnen, gekocht in Maastricht.
Ook droeg ik een andere armband die ik van Gieny kreeg en mijn Santiago kettinkje. Ook die route liep ik,met A in het verleden. Een dag van symbolen.
We daalden af en dronken koffie bij een cafeetje onder aan de berg. Ik vroeg of het vroeger Chalet Bergrust was. Nee, dat was een eindje verder op. Beetje onvriendelijk. Laten we er even heen gaan, zei A. Wat een goed idee. Ik liet de serveerster de oude foto van Chalet Bergrust zien waar we Glühwein dronken aan het eind van onze route. Ze wees me gelijk de plek aan en maakte een foto van ons. Een leuke ontmoeting.
---
--
Het zit er nu op. Het Pieterpad is klaar. We hebben er van genoten. We zijn dankbaar dat we dit nog kunnen en dragen de fijne herinnering met ons mee.
----
De gedachte van de dag is al een oude gedachte: In het verleden schreven mijn vriendinnen op de St. Pietersberg hun gedachten in mijn schrift. Die zijn natuurlujk privé. Maar mijn verhaaltje in het schrift wordt na al die jaren de gedachte van de dag:
--
Mijn ervaringen van het Pieterpad.
Met elkaar wandelen en de oude vriendschapsbanden aanhalen en behouden. Het Pieterpad zie ik symbolisch als de levensweg met hoogtes en dieptes, onafwendbare vertes en glooiende plateau's. Deze weg is nooit egaal, maar voor ieder anders.
Nou, dit lees ik echt met een brok in de keel. Wat schrijf je toch mooi. En de armbanden.....ik dacht er vandaag aan. Aan die ene, waarvan je zei die vind ik mooi, toen we voor de etalage stonden.
BeantwoordenVerwijderenWat ik ook heel mooi vind is steeds weer de herinnering aan Gieny. Noem haar naam, dat gezegde komt tijdens deze wandeltocht zo van pas, zo mooi!
Dankjewel hoor voor de mooie verhalen en vele prachtige foto's.